Deixamos aquí escrito no seu momento que ás autoridades políticas andaluzas
lles sobrara tempo para ir correndo aos
medios de comunicación a propagar aos catro ventos que as vítimas mortais do
incendio de Los Gallardos (9-VII-2026) desatenderan os consellos de evacuación
e foran por rutas alternativas á recomendada. Dicíamos, tamén, que apenas uns
dias despois algún familiar afirmara con rotundidade que os parentes mortos non
recibiran nengunha información de evacuación. Ben. Pois sabemos agora que no
procedemento instruído na praza número 3 da Sección Civil e de Instrución do
Tribunal de Instancia de Vera (Almería), están a dilucidar e analizar de xeito
oficial as responsabilidades, a cronoloxía dos avisos de emerxencia e a
sinalización das rutas de evacuación.
Porque contrasta, e muito, ese tempo todo que lles sobrou para acusar ás
vítimas co que tardaron en activar primeiro o nivel 1 e, despois, o nivel 2; modular un aviso en Es-Alert que nunca
se produciu ou solicitar o despregamento do exército para contribuír aos
labores de información e evacuación. Por iso, o xuízo de Los Gallardos pode
marcar un antes e un despois na política de combate e prevención de incendios
forestais, especialmente se remata en condena de altos cargos.
De momento, sábese que o xulgado celebrou unha rolda de comparecencias cos
familiares das 14 vítimas mortais para lles oferecer formalmente a posibilidade
de se integraren no proceso como prexudicados e acusación particular. Oito
familias completaron a tramitación (tres de forma presencial nas dependencias
de Vera e cinco por videoconferencia desde distintos países europeos tras
presentar denuncias ante a Garda Civil) e unha novena solicitude aprazouse
a petición da súa representación legal. É dicir, AS FAMILIAS DA PRÁCTICA TOTALIDADE DAS VÍTIMAS MORTAIS CUESTIONAN A
VERSIÓN OFICIAL DA JUNTA DE ANDALUCÍA. Tamén se presentou como
acusación particular o PSOE desa autonomía. O obxectivo principal desta acción
xudicial é precisamente determinar se existiu falla de previsión, falta de
sinalización, omisión de socorro ou lentitude nos avisos á poboación por parte
dos servizos de emerxencia e das autoridades responsábeis, o cal inclúe, por
suposto e especialmente, o operativo da Junta de Andalucía.
A investigación impulsada na instrución xudicial está a elaborar os
atestados técnicos onde se cruzan os rexistros de chamadas do 112, os envíos de
alertas masivas mediante sistemas de emerxencia e o despregamento sobre o
terreo das patrullas nos accesos e pistas. O proceso xudicial procura a
información precisa para determinar se o aviso de evacuación chegou a tempo a
todos os núcleos e urbanizacións afectadas ou se, pola contra, a velocidade de
propagación do lume superou a capacidade de aviso previo dos equipos de
emerxencia. Non é pouco o que está en xogo. Por un lado, a integridade física e
económica da sociedade rural. Por outro, que esa mesma sociedade siga en mans
de políticos incompetentes.
A versión institucional inicial xa é coñecida. Representantes da Junta de
Andalucía como o conselleiro de Presidencia, Antonio Sanz, primeiro, e despois
o mesmo Presidente Moreno, sinalaron nas primeiras horas ás vítimas que intentaran
fuxir por camiños e pistas que "non eran a ruta de evacuación
indicada", cualificando esa fuxida de "trampa mortal".
A versión das familias e afectados, tamén coñecida, é que en determinadas
zonas e diseminados rural-urbanos non se recibiu nengún tipo de indicación ou
alerta individual, e que tampouco acudira nengún veículo con megafonía, o que
obrigou aos veciños a fuxir de xeito improvisado no momento en que o lume xa
cercaba as súas vivendas.
Non existe aínda un informe xudicial definitivo que exima ás autoridades de
responsabilidade na difusión da alerta nen que confirme taxativamente que as
vítimas desatenderon ordes directas de evacuación transmitidas en tempo e
forma. O xulgado determinará se as rutas móbiles e os avisos foron os axeitados
ou se as fuxidas por camiños alternativos se produciron por desesperación e
falta de información oficial previa.
Pero isto, sentindo muito o recurso,
cheira a “chamusquina”. Como cando a DANA mortal do Levante (29-X-2024), que se
foi aos poucos descubrindo o inmenso pastel de Mazón e Cía: “As 229 personas
finadas non morreron por un fenómeno climático, senón por unha incompetente e
neglixente xestión", dicía Toñi García, que perdeu ao seu marido e á súa
única filla na riada de hai dous anos. Pois neste caso de Los Gallardos, esa
celeridade en acusar aos mortos é, polo menos, sospeitosa. Sospeitamos que esa
actitude é unha inmensa mentira argallada para tapar outra infame xestión dunha
catástrofe.
Este verán vimos non só en Andalucía como o lume arrodeaba centos de núcleos
de poboación e urbanizacións: Castela-León, Madrid, País Valenciá, Aragón, Cataluña.
En ocasións anteriores avisamos de que a inercia política levaría aos gobernos
a competir entre si para contratar
equipos privados de combate aéreo que integrar nos seus operativos de
extinción. Gastando inxentes e crecentes cantidades de diñeiro que a dinámica
dos megaincendios queimará tamén. E vímo-lo en Huesca, Madrid, Ávila, Segovia
ou Valencia.
Non tardaremos en comprobar como a inacción e o gasto desmesurado en medios
de combate ineficientes se converten en puníbeis debido á persistencia do lume
como ameaza existencial. Por iso, os acontecimentos xudiciais marcarán a pauta
a seguir. E esperamos que a sentenza do incendio de Los Gallardos será o
primeiro fogonazo que leve o PP e, en xeral, a clase política especializada na
“patada a seguir”, na perpetuación da soberbia. Polo ben da sociedade.
Comentarios
Publicar un comentario