Emerxencia Civil

 

O recente incendio que se declarou no monte cuberto a eucaliptos que arrodea a urbanización Río Covo, en Cervo (Lugo), obrigou a evacuar a 48 persoas a noite do 4 para o 5 deste mes de novembro. Un lume en novembro que tardou case 24 horas en ser controlado. Apenas 20 hectáreas. Non queremos imaxinar o que o tal incendio tería devorado de se ter producido apenas un mes antes. Ese lume tamén fai retornar a escena imaxinada do rescate dos cinco brigadistas na “fábrica da luz” de Rexa, Barreiros.

Así podería presentarse unha noite calquera de verán unha vila como Viveiro..

E lembramos entón o que pasou na Caridade, ou en San Vicente de Leira, ou en Roblido. Estes sucesos poden acontecer mañán en muitas outras aldeas do país así que se dean as condicións meteorolóxicas propicias. Son inevitábeis estas preguntas. Como e onde se acumula o combustible? E nas actuais circunstancias, como se propaga o lume? Está preparado o Servizo de Prevención e Defensa Contra Incendios, a Garda Civil, Protección Civil, UME.. para coordinar operativos inxentes e simultáneos? Serve aínda como documento de planificación útil o PEIFOGA de 2015, un documento baseado na recompilación dos lumes dos dez anos anteriores (2005 a 2015), para afrontar os megaincendios devastadores da actualidade? Por non falar dos plans municipais de emerxencia por incendio. É posíbel coordinar e executar un operativo de evacuación con garantías sen previamente ter ensaiado unha soa emerxencia civil por incendio forestal? Sabe realmente a xente do rural ao que se enfronta con esa carga de combustíbel arrodeando os núcleos de poboación?

Porque o que se fala cando se fala de emerxencias civís simultáneas é que nos poderíamos enfrontar con varios Incidentes con Múltiples Vítimas simultáneos. E ante esas circunstancias, a dúbida non implica só á capacidade de resposta e se esta vai ser proporcional aos incidentes e eficaz á hora de atender ás vítimas. A dúbida introduce, e de forma clara, a percepción de absoluto desbordamento e incapacidade non xa para atender ás vítimas, senón para rescata-las con vida. Lembremos o que representa un incidente desas características:

Un incidente con vítimas en masa require a activación de protocolos específicos, como a triaxe masiva, a reestruturación da vía sanitaria habitual e unha cooperación sen fisuras entre os servizos de emerxencia, as forzas da orde e o sistema hospitalario. A resposta debe ser rápida, por fases e baseada en principios de priorización, control do fluxo de pacientes e continuidade da atención.

Engadir, como lembranza, que entre as vítimas mortais do incendio de Pedrógão Grande, 47 foron encontradas nas estradas, tendo 30 perecido nos coches e 17 nas súas inmediacións durante a fuxida das lapas. Que espera María José Gómez, Conselleira Ninfuninfá de Medio Rural, para ordenar e, no seu caso, executar unha política preventiva arredor de núcleos, estradas e infraestruturas? Vai a Conselleira Mentireira de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez de Mellid y Mejuto, Condesa de Ríofurelos, a seguir a asubiar e mirar para o ceo mentres lle arde a saia nos seus espazos naturais protexidos?

Nalgunhas comarcas a xente xa empeza a cortar ao redor dos núcleos e incluso no monte, fóra das faixas secundarias, porque interiorizou que pode perder os piñeiros e os eucaliptos polo lume. Sabemos que este reducido aglomerado que nos goberna e que marca a pauta neste caso (políticos do Club do Tangaraño, tamén coñecido como PPdeG, xefes da industria da madeira de desintegración, silvicultores profisionais, é dicir, especuladores, e demais cómplices) teima en manter o statu quo forestal: a absoluta dominancia do forestalismo depredador que expande sen vergoña o eucalipto e hipoteca superficies crecentes do País aproveitando a sangría demográfica na que está sumido e á que eles mesmos teñen contribuído. Sabemos que existiu unha pequena posibilidade de mudanza cando o ex-Conselleiro de Medio Rural, José González, anunciou a intención de aprobar unha nova lei de incendios. Pero pronto saíu a bicha do fondo da cova e ruxíu forzando o cese daquel home para manter o inmobilismo, a permanencia e seguridade das liñas de defensa da silvicultura intensiva, fronte á innovación na procura de alternativas. Esa pequena anécdota mostra a existencia dunha dinámica profundamente enraizada, resistente a calquera cambio de rumbo. O monolitismo e peche de filas definíu esa efímera crise, inspirando o nomeamento dunha figura política e técnica insípida, sen ánsia de saír do guión establecido. Por iso o de Conselleira Ninfuninfá.

Finalmente, non queremos rematar sen meter na centrifugadora a unha das áreas do goberno do Presidente Neumático que máis ten que dicir. A Dirección Xeral de Emerxencias e Interior. Segundo o portal da Xunta:

A Dirección Xeral de Emerxencias e Interior exercerá as competencias que lle corresponden á Xunta de Galicia, relativas ás materias de atención de emerxencias e protección civil, interior e seguridade. Estas competencias, establecidas no Decreto 303/2009, do 21 de maio (DOG nº 101 do 26.05.2009), poden dividirse en tres áreas fundamentais:

-         Emerxencias e protección civil. Neste senso, correspóndelle a superior dirección en materia de protección civil e emerxencias, así como a planificación e dirección da xestión de riscos, a participación nos programas dos servizos contra incendios e salvamento locais e a encomenda do Consello de Seguridade Nuclear para a vixilancia radiolóxica, entre outras.

-         Seguridade e interior. Correspóndelle a xefatura dos servizos de seguridade e dos policiais adscritos á Consellería de Presidencia, Xustiza e Deportes, así como o establecemento de mecanismos e fórmulas de cooperación coas forzas e corpos de seguridade do Estado. Tamén lle corresponde a proposta e execución dos plans de seguridade da Comunidade Autónoma.

-         Espectáculos. As competencias asumidas pola Consellería de Presidencia, Xustiza e Deportes en materia de espectáculos públicos.

 E quen é o tal Director Xeral de Emerxencias e Interior, que non ten a máis mínima preocupación de ensaiar unha masiva evacuación por incendio forestal en coordinación con Medio Rural, a Garda Civil e Protección Civil? Pois o que fora Delegado do Goberno en Galiza con Mariano Rajoy, Santiago Villanueva, un eterno petardo sen mecha da numerosa e variopinta colección de petardos sen mecha dispostos a prender o cirio pascual e que ten o Club Tangaraño en importantes postos chuchando dos tetos da vaca. Veremos en futuras entradas a magnitude do despropósito deste infame goberno, a medida que abramos o melón da bicha, a política forestal.

Ven sendo hora de atender ás nubes negras que roldan, como fai aquí Tom Morello: